زنده شو ای من ِ خسته ، بگو کی راهت و بسته؟
              قلب این آینه دار و ، بگو سنگ کی شکسته؟
                        توی این قحطی آواز، یه ترانه یاد من باش...
                                 توی زمهریر قصه، شعله ِ بیدار من باش.
                                                         شعله ِ بیدار من باش...

من رو قله های آواز، سکوت و چله نشستم
              لحظه شرم حقیقت، جای آینه ها شکستم
                         آخه رسم نفس هم نیست، اول پنجره مردن
                                   بهترین جای ترانه، تن به بی حرفی سپردن

خسته نشو سایه نشین، تا ته شب حوصله کن!
                      بغض غریب غربت و، واژه به واژه گریه کن!!....

گفتم بنویسم....

شاید کمی از حرف های روی هم تلنبار شده با نوشتن گفته بشه... ولی!!!!...
شاید نوشتن هم داره مثل حرف زدن از یادم میره....نوشتن از بچگی هم برام سخت بود. ولی یه زمانی بود که حس کردم، نه ،می تونم بنویسم...بنوسم تا بگم...بخونند تا بشنوند...بشنوند تا شاید فکر کنند....!!

نشد...حرف زیاد داشتم....خیلی...ولی امشب کلمات هم با من سرجنگ پیدا کردند...مثل خیلی چیز های دیگه ...ولی من که روم کم نمیشه...هر کی با من سر جنگ پیدا کنه باهاش می جنگم... کلمات هم استثنا نیستند....!!!!

شاید وقتی دیگر....

قلّک حرف ها هم، روزی که لازم باشد شکسته خواهد شد....

فعلا...

چشم يك روز گفت: من در آن سوي دره ها كوهي را مي بينم كه از مه پوشيده است. اين زيبا نيست؟
گوش لحظه اي خوب گوش داد‏, سپس گفت: پس كوه كچاست؟ من كوهي نمي شنوم.
آنگاه دست درآمد و گفت: من بيهوده مي كوشم آن كوه را لمس كنم, من كوهي نمي يابم.
بيني گفت: كوهي در كار نيست. من او را نمي بويم.
آنگاه چشم به سوي ديگري چرخيد و همه درباره وَهمِ شگفتِ چشم گرمِ گفت و گو شدند و گفتند: اين چشم يك جاي كارش خراب است.

               شب که شد چشمانِ من ديگر نديد               
روي پلکم سنگِ غم آمد پديد
فکر فردايم امانم مي گرفت
گريه هايم بي صدا شد نا پديد