بذارین هیچی نگم...
فقط دوست دارم بدونم اولین چیزی که با دیدن این عکس به ذهنتون میرسه چیه!؟!؟!
با دیدنش خیلی حس جالبی بهم دست داد!!! یه حسی که شاید چند وقتی از یاد برده بودمش!

دو سه روز پیش داشتم کتاب "نامه های بچه ها به خدا" رو برای چندمین بار می خوندم... چند تا نامه بود که دلم نیومد شماها نخونین(فقط  ترجمه جملات رو نوشتم! ):

خدای عزیز،
      چه کسی دور کشورها خط می کشد؟
                                                             نان

خدایا
     اشکالی نداره که تو مذهب های مختلف ساختی، 
     ولی گاهی وقت ها اون ها رو با هم قاطی نمی کنی؟
                                                                                آرنولد

خدای عزیز،
     دلم می خواست چیزی مثل گناه وجود نداشت.
     دلم می خواست چیزی مثل جنگ وجود نداشت.
                                                                        تیم ، ۹ساله

خدای عزیز،
     آیا وقتی که آولین آدم رو ساختی به همین کاملی بو که ما الان هستیم.
                                                                                                         تام

.....

نمی دونم چرا هر چی بزرگتر می شیم ، کم کم چیزهایی که هیچ جوابی براش نیست ، برای ما مثل بدیهیاتی در میاد که هیچ وقت در موردشون سوالی نمی کنیم!؟

برای خودت پل می سازی...پل هایی برای ادامه دادن... ادامهِ یک راه سخت.
برای عبوری که باورت رو نسبت به پل ها چند برابر می کنه ؛ تمام تلاشت رو میکنی...
اما.......
          چه ساده پل هایت را خراب می کنند!!....چه بی رحمانه تمام تلاش هایت را با پایمال کردن 
          حقوق واقعی ات به باد تمسخر می گیرند!! .... چه وقیحانه و مغرورانه به تو ، تلاش هایت و
          پل های خراب شده ات می خندند ، آنان که از پی این تخریب به ناکجا آبادی هایی رسیده
          اند!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
                  
                 *¤×¤×¤×¤×¤×¤×¤×¤×¤×¤×¤×¤×¤×¤×¤×¤×¤×*
نمی دونم واقعا اون عدالتی که فطرت بشر همیشه خواهانش بوده  ، داره کم کم به باد فراموشی سپرده میشــــــــه ؟.... چه کسی جز خود همین بشر و چه چیزی جز حرص و طمع برای دستیابی به ارزشهای دروغینی که برای خودش ساخته می تونه تا این حد اون رو بی رحم کنه؟... اون قدر بی رحم که خودش با دست خودش هرروز و هرروز بی عدالتی و تبعیض رو در تمام دنیا گسترش بده!!!!!!!!!
کاش از خودمون و از ترک ساده ترین کارهایی که ابتدایی ترین حقوق اطرافیانمون رو پایمال می کنه شروع می کردیم!.....

 

امیدوار باشید

 ماییم که گه نهان و گه پیداییم
   گه مومن و گه یهود و گه ترسائیم

تا این دل ما قالب هر دل گردد
 هر روز به صورتی برون می آییم!!!

`*•.¸..¸.•*´`*•.¸..¸.•*´`*•.¸..¸.•*´`*•.¸..¸.•*´`*•.¸..¸.•*´

یک چند وقتی ِ دارم به معنای " آزادی " فکر می کنم...خیلی دوست دارم بفهمم واقعآ این همه شبانه روز آزادی ، آزادی می کنن یعنی چی...واقعآ یعنی چی...؟
تو تا حالا فکر کردی!! ... خیلی جاها خوندیم...خیلی جاها شنیدیم...خیلی جاها ازش حرف زدیم... خیلی جاها ازش حرف زدن... از داشتنش... از نداشتنش... از آزادی هایی که دیروز نداشتیم و امروز داریم ...از آزادی هایی که امروز داریم و فردا نخواهیم داشت...از آزادی های از دست رفته ای که یا ازش آگاه نیستیم و یا خودمون رو می زنیم به اون راه.... آزادی هایی که  منتظریم بی هیچ تلاشی یکی بیاد تقدیممون کنه(!!!).... از آزادی هایی که شاید داشته باشیم و قدر ش رو نمی دونیم .... آزادی هایی که قطره قطره داره از دستهامون میره و بی هیچ توجهی ، تلاشی برای حفظ اون نمی کنیم(!!!)... از میدونش...از مجسمه اش و..............
بیا....بیا یک بار با هم فکر کنیم.... فکر کنیم به آزادی یک انسان!!!!شاید به یک چیزهایی رسیدیم....

 " آزادی یعنی.... ؟!؟ "

                                                          

   یهو زد به سرم...گفتم بنویس...حتی شده یک پاراگراف...از هر چیزی که دلت می خواد... به هر زبونی که دوست داری... با هر شکل و فرمی که دوست داری بنویس...حرف دلت رو بزن...می خوام تو وبلاگ بنویسم... تو دلم فکر کردم باز هم مثل همیشه می گه حوصله ندارم ، ول کن... باز هم مثل همیشه از گوش دادن به صدای دل خودش فرار می کنه...از گفتن حرف دلش طفره میره....
ولی نه....این بار نه...دیدم یک هو رفت تو فکر...یه بار گفت:" آخه من چی بنویسم؟"...دوباره گفتم هر چی دوست داری...باز هم رفت تو فکر...درنگ نکردم و سریع کاغذ و خودکار براش آوردم...اومدم برم تا یک کم تنها باشه...تنها باشه تا فکر کنه....تنها باشه تا گوش کنه....شاید بتونم برای اولین بار حرف ناب دلش رو بشنوم... دوقدم جلوتر نرفته بودم که گفت:" بیا نوشتم"!!!!!!!!!!! جا خوردم...گفتم نوشتی... گفت: آره...کاغذ رو داد دستم....!

    یخ کردم....حس کردم تمام دور و برم سیاه شده....یعنی این حرف دلش بود؟.... آخه چرا؟... فکر کنم قبلاً هم این جمله رو جایی خونده بودم ولی این بار خوندن و فکر کردن بهش خیلی خیلی سخت بود.....اصلاً باورم نمی شد ....روحی که همیشه سرشار از شور بود...روحی که همیشه و همه جا مملو از گرمی و هیجان بود...روحی که همیشه انقدر بزرگ بود که هیچ بدی نمی تونست ناراحتش کنه....روحی که همیشه انقدر پاک و دوست داشتنی بود (و هست) که بار ها و بارها خواستم ازش بنویسم ولی هیچ وقت نتونستم!!...
حالا این جمله حرف دل اون بود....اصلآ یک لحظه حس کردم تمام افکارم رفت زیر سوال... یک چرا بزرگ برام به وجود اومد ....جوابش رو می دونستم. چون خودم بارها و بارها به مفهوم این جمله رسیده بودم.... همیشه سعی می کردم ازش فرار کنم...همیشه تکذیبش می کردم....ولی این بار...!!!!

" دانه برف با تلاش بسیار خود را به زمین رساند و دیگر نبود. "

الان فقط و فقط یک آرزو دارم...آرزویی که همیشه داشتم...دلم می خواد بتونم این روح رو به هر جا که دوست داره ببرم...دوست دارم کاری کنم که دفعه بعد که ازش خواستم حرف دلش رو بزنه چیزی جز این باشه...می تونم...باید بتونم...چون به گردنم حقی خیلی خیلی خیلی بزرگتر از این حرف ها داره......... قول می دم تمام تلاشم رو بکنم به هر قیمتی که باشه... حتی اگر بعد از رسیدن به زمین دیگه نباشم... فقط امیدوارم قبل از نبودم به زمین برسم!! 

دوستت دارم...