در اين سرای بی كسی          كسی به در نمی زند
به دشت پر ملال ما          پرنده پر نمی زند  
يكی زشب گرفتگان           چراغ بر نمی كند

كسی به كوچه سار شب             در ِ سحر نمی زند
  نشسته ام در انتظار           اين غبار بی سوار
 دريغ كز شبی چنين            سپيده سر نمی زند
     گذرگهی ست پر ستم            كه اندر او به غير غم
       يك صلای ِ آشنا            به رهگذر نمی زند
     دل خراب ِ من دگر          خراب تر نمی شود
كه خنجر غمت ازين           خراب تر نمی زند
چه چشم پاسخ است ازين           دريچه های بسته ات ؟
      برو كه هيچ كس ندا           به گوش ِ كر نمی زند
  نه سايه دارم و نه بر،           بیا فكنندم و سزاست
   اگر نه بر درخت تر           كسی تبر نمی زند