پيرمردي تنها در شهری زندگي مي کرد . او مي خواست مزرعه سيب زميني اش راشخم بزند اما اين کار خيلي سختي بود .
تنها پسرش که مي توانست به او کمک کند در زندان بود .
پيرمرد نامه اي براي پسرش نوشت و وضعيت را براي او توضيح داد :
"پسرعزيزم من حال خوشي ندارم چون امسال نخواهم توانست سيب زميني بکارم .
من نمي خواهم اين مزرعه را از دست بدهم، چون مادرت هميشه زمان کاشت محصول را دوست داشت. من براي کار مزرعه خيلي پير شده ام. اگر تو اينجا بودي تمام مشکلات من حل مي شد.
من مي دانم که اگر تو اينجا بودي مزرعه را براي من شخم مي زدي .
دوستدار تو پدر "

پيرمرد اين تلگراف را دريافت کرد :
"پدر, به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن , من آنجا اسلحه پنهان کرده ام . "

4 صبح فردا 12 نفر از مأموران FBI و افسران پليس محلي ديده شدند , و تمام مزرعه را شخم زدند بدون اينکه اسلحه اي پيدا کنند .
پيرمرد بهت زده نامه ديگري به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقي افتاده و مي خواهد چه کند ؟
پسرش پاسخ داد :
"پدر برو و سيب زميني هايت را بکار، اين بهترين کاري بود که از اينجا مي توانستم برايت انجام بدهم . "
 

صدفی به صدف کناری اش گفت:
"درد زیادی در درونم حس می کنم. دردی سنگین و مدور که مرا عذاب می هد."
صدف دیگر با غرور و لذت پاسخ داد:
"ستایش آسمان ها و دریاها را که من هیچ دردی در خودم ندارم. خوب هستم و تمام درون و بیرونم سلامت ."
در همان لحظه، خرچنگی از آنجا عبور می کرد که صحبت دو صدف را شنید. به آن صدفی که از درون و بیرون کاملا خوب و سلامت بود گفت:
"بله...کاملا خوب و سالمی، اما دردی که همسایه ات حس می کند، مرواریدی است بینهایت زیبا که تو از آن بی بهره ای."
                                                                                                                جبران خلیل جبران

                                                          

     می گردم و می پویم....گمشده ام را می جویم!

پدر روزنامه م‍ي خواند، اما پسر كوچكش مدام مزاحمش مي شد. حوصله پدر سر رفت و صفحه اي از روزنامه را - كه نقشه ي جهان را نمايش مي داد - جدا و قطعه قطعه كرد وبه پسرس داد و گفت:
" بيا كاري برا يت دارم. يك نقشه ي دنيا به تو مي دهم، ببينم مي تواني آن را دقيقا همانطور كه هست بچيني ؟ "
و دوباره به سراغ روزنامه اش رفت ، مي دانست پسرس تمام روز گرفتار اين كار است. اما يك ربع بعد ، پسرش با نقشه كامل برگشت.
پدر گفت:" مادرت به تو جغرافي ياد داده است؟ "
پسرجواب داد: " جغرافي ديگر چيست؟!؟ اتفاقأ پشت همين صفحه ، تصويري از يك آدم بود.

 وقتي توانستم آن آدم رابسازم، دنيا را هم دوباره ساختم! "

 

(این متن رو چند جایی خونده بودم...نمی دونم منبع اصلیش کجاست، دلم نیومد شما نخونین!)

بار را خالی کرد...یک تنی می شد ، خسته و کوفته شده بود.حاجی عصازنان جلو تر آمد و از پشت عینک ته استکانی اش نگاهی کرد، پسرک خندید ، حاجی عینکش را برداشت و نگاهی دیگر به پسرک کرد و پرسید:"چقدر با هم طی کرده بودیم؟".....پسرک من منی کرد و گفت:"دو هزار تومان"حاجی دستی به سر طاسش کشید و گفت:"قبوله ، ولی یک شرط داره!"پسرک دلخور پرسید:"چه شرطی؟"...حاجی گفت:"به شرطی که بگویی کدوم چشم من عملیه و کدوم راستکی؟!!"..

پسرک به چشم های حاجی خیره شد و زمزمه کنان گفت:"چشم راستتون!"حاجی خندید و گفت:"نه!چپیه!"و پول ها را به پسرک داد....پسرک با خودش اندیشید:چشم چپ حاجی چقدر مهربان تر بود!!!!!...

عطسه خیال - م.مهاجر 

دو دوست با پای پياده از جاده ای در بيابان می گذشتند. آن دو در نيمه های راه بر سرموضوعی دچار اختلاف نظر شدند و به مشاجره پرداختند و یکی از آنها از سر خشم؛ برصورت دیگری سیلی زد. دوستی که سیلی خورده بود؛ سخت دل آزرده شد. ولی بدون آنکه چیزی بگوید بر روی شن های بیابان نوشت:

"امروز بهترین دوست من؛ بر صورتم سیلی زد."

آن دو در کنار یکدیگر به راه خود ادامه دادند تا آن که در وسط بیابان به یک آبادی کوچک رسیدند و تصمیم گرفتند قدری بیاسایند و در برکه آب تنی کنند. اما شخصی که سیلی خورده بود در برکه لغزید و نزدیک بود غرق شود که دوستش به کمک او شتافت و نجاتش داد.
او بعد از آن که از غرق شدن نجات یافت بر روی صخره سنگی نوشت:

"امروز بهترین دوستم جان مرا نجات داد."

دوستی که یکبار بر صورت او سیلی زده بود و بعد هم جانش را از غرق شدن نجات داده بود
پرسید: بعد از آن که من با حرکت قبلی ام ترا آزردم؛ تو آن جمله را بر روی شنهای صحرا
نوشتی اما اکنون این جمله را بر روی صخره سنگ حک کرده ای چرا؟

و دوستش در پاسخ گفت: وقتی کسی ما را می آزارد باید آن را بر روی شن ها بنویسیم تا
بادهای بخشودگی آنرا محو کند؛ اما وقتی که کسی کار خوبی برایمان انجام می دهد ما باید
آنرا بر روی سنگ حک کنیم تا هیچ بادی هرگز نتواند آنرا پاک نماید.

 

کاش همه یاد می گرفتیم  در مورد هم این طور باشیم.....

چهار نفر بودند. اسمشان اين ها بود:‌ همه کس، يک کسی، هرکسی، هيچ کس.

کار مهمی در پيش داشتند و همه مطمئن بودند که يک کسی اين کار را به انجام می رساند. هرکسی  می توانست اين کار را بکند،‌ اما هيچ کس اين کار را نکرد. يک کسی عصبانی شد، چرا که اين کار، کار همه کس بود، اما هيچ کس متوجه نبود که همه کس اين کار را  نخواهد کرد. سرانجام داستان اين طوری تمام شد  که هرکسی يک کسی  را سرزنش کرد که چرا هيچ کس کاری را نکرد که همه کس می توانست انجام بدهد.

 

 

شما کدومشون هستین؟!....تا حالا فکر کردین؟

ین مطلب رو دیروز خوندم...مو های تنم سیخ شد...با اینکه دلم نمی خواد اینجا مطالب خیلی غم آلود ناک و تو این مایه ها بنویسم...ولی دلم نیومد این رو شما نخونین:

"...مادر لبخند زد ، و این بهترین لحظه عمر بچه ها بود.پدر ماشین را کنار جاده نگه داشت و گفت: بیایید پایین هوایی بخورید!. بچه ها فریاد کشیدند: ما تو ماشین می مانیم. نسیم خنکی می وزید. مادر در حالی که قدم می زد گفت: بچه ها خیلی خوشحالند ، خیلی وقت بود مسافرت نیامده بودیم. پدر چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید. بچه ها تو ماشین بالا و پایین می پریدند و شعر می خواندند.....شعر شادترین خانواده دنیا.....ناگهان اتومبیل به حرکت در آمد. بچه ها ساکت شدند و به دره ای که پیش رویشان بود چشم دوختند.پدر فریاد کشید و مادر دوید.دوید و به آینده روشن کودکانش اندیشید.اندیشید و خود را پرت کرد جلوی چرخهای ماشین تا بایستد.ماشین ایستاد....بچه ها لبخند زدند...مادر... مرد."

قدر مادر ها رو بدونیم...

قدر پدر ها رو بدونیم...

قدر تمام لحظه های با هم بودن رو بدونیم...و حتی قدر لحظه های تنهایی و سختی...

 زندگی همین لحظه هاست!

به قول پریسا "چقدر دیر متوجه میشویم که زندگی همان لحظاتیست که بی صبرانه منتظر گذشتنشان هستیم."

                                                                 ""

مردی به دیگری گفت:

"مدتی پیش ، هنگامی که آب دریا بالا آمده بود ، با نوک عصایم روی ماسه ها چیزی نوشتم.مردم مدتها ایستادند تا آن را بخوانند و کسانی هم مراقب بودند تا هیچ کس خرابش نکند."

مرد دیگر گفت:

"من هم روی ماسه ها چیزی نوشتم ، اما هنگامی که آب پایین رفته بود.پس از مدتی امواج خروشان دریا آن را شست.....راستی بگو تو چه نوشته بودی؟"

آن مرد گفت:

"جمله ِ ـــ من کسی هستم که هست ــ را نوشتم. اما تو چه نوشتی؟"

دیگری گفت:

" من هم عبارت ــ من قطره ای از این اقیانوس بزرگ هستم ــ را نوشتم."

روزي پدر يک خانواده بسيار مرفه به قصد نشان دادن فقر مردم و فهماندن معناي تهيدستي به فرزندش ، سفري را ترتيب داد . آنها چند شبانه روز را در مزرعه اي که متعلق به يک خانواده بسيار فقير بود ، گذراندند.
در بازگشت پدر از پسر پرسيد :" خوب ، چطور بود؟"
پسر در جواب گفت: " آه ، بله "
پدر پرسيد : " خوب از اين سفر چه درسهايي گرفتي؟"
پسر در پاسخ گفت :
" من ديدم که ما فقط يک سگ داريم ولي آنها 4 سگ ؛ مايک استخر نه چندان بزرگ داريم ، اما آنها نهري دارند که انتهايي ندارد ؛ ما در باغمان چراغ آويخته ايم ، در حالي که شب آنها ، با تلاءلو نور ستارگان بي شمار روشن مي شود ؛ حياط ما محدود است اما آنها کل افق را مي بينند ، ما در زمين کوچکي زندگي مي کنيم اما زمين هاي آنها آنقدر زياد است که از محدوده ديد خارج مي شود. ما خدمتکاراني داريم که برايمان کار مي کنند ، اما آنها خود به ديگران خدمت مي کنند ؛ ما غذايمان را مي خريم اما آنه خودشان آن را به عمل مي آورند ؛ ما براي حفاظت از خود در اطرافمان ديوار کشيده ايم اما آنها دوستاني دارند که در هنگام لزوم از آنها حمايت مي کنند. "
پدر در مقابل اين سخنان هيچ حرفي براي گفتن نداشت.
سپس پسر گفت :" پدر جان متشکرم که به من نشان دادي که ما چقدر فقير هستيم ." 

  "   "

در باغ یک تیمارستان بود که جوانی دیدم با صورتی رنگ پریده دوست داشتنی و پر از تعجب. روی نیمکت کنار او نشستم و گفتم: " چرا اینجا هستی؟"

با حیرت به من نگاهی کرد و گفت:" این سوالی نا شایست است اما به شما پاسخ خواهم داد: پدرم می خواست از من شخصیتی مشابه خود بسازد عمویم نیز همین گونه بود. مادرم می خواست که تصویری از پدر مشهورش باشم.خواهرم چون همسر دریانوردی شد سعی داشت که من را نمونه و  سرمشقی از او قرار دهد و آنگونه رفتار نماید که با او باید باشد. برادرم فکر می کرد باید مثل او یک ورزشکار باشم.

معلمانم نیز به همین منوال برایم تعیین کرده بودند که دکتر فلسفه استاد موسیقی و یا منطق دان بشوم و خلاصه هر کدام سعی داشتند مرا مثل آیینه ای بسازند که تصویری از چهره ي آنها باشم.

به هر حال به اینجا آمدم. بیشترین کسانی را که عقل سلیم دارند این جا یافتم و خلاصه که اینجا توانستم خودم باشم."

سپس بی مقدمه به من رو کرد و گفت:

".... اما تو بگو! به خاطر کمال و چاره و تدبیر واقعی ای که داشتی به اینجا آمدی؟"

من جواب دادم :

" نه.... من فقط آمده ام برای دیدن اینجا."

آنگاه گفت:

" آه... پس تو هم یکی از آنهایی هستی که در تیمارستان آن طرف دیوار زندگی می کنند."

 

جبران خلیل جبران

  کرم کوچک دوباره بالا را نگریست ، آن پرستو ها هنوز همانجا بودند. گویی باهم صحبت می کردند. کرم به بتون لای موزاییک ها نگاه کرد. روزنه ای به خاک وجود نداشت.با کوچکترین جنبشی توجه پرستوها را به خود جلب می کرد.به وقتی که در باغچه بود فکر کرد ، وقتی درون خاک سرد دلش دگرگونی خواسته بود ، راه رفتن روی موزاییک حیاط ؛ کاش این را نخواسته بود.آفتاب به وسط اسمان رسیده بود.دیگر نایی برایش باقی نمانده بود.تنفسش سخت شده بود ، اگر به خاک نمی رسید ،می مرد.دوباره سرش را آرام بالا گرفت. خبری از پرستوها نبود. بی درنگ به سوی باغچه حرکت کرد.تازه سرش خاک خیس را لمس کرده بود که دردی در پشتش احساس کرد.نای تقلا نداشت ، پس خود را به دست آنها سپرد...

 

  با تشکر از نویسنده ء متن