صبح بود، حول و حوش ساعت ۷، خواب بودم.... خواب ِخواب....داشتم خواب میدیدم....ای کاش من هیچ وقت اون خواب رو نمی دیدم... زندگی هم همین طور...." دیدم.تلفن زنگ زد... بابا رفت گوشی رو بر داشت ...من دویدم....کی؟کجا؟....بابا؟تموم شد؟.... نگو آره....گوشی گذاشته شد...آره"

ساعت ۸ بود...تلفن زنگ زد....از خواب پریدم...بابام رفت گوشی رو برداشت... من از تو تخت دویدم به سمت تلفن...اِ...کی؟کجا؟چه ساعتی؟....ننننننننننه....تموم شد؟....آره؟....یعنی؟!؟!...

اون روز من از اون خواب تلخ و زجر آور بیدار شدم....ولی...ولی باباجونم رفت....خوابید....برای همیشه....خوب بخوابی بابا جون... ولی چی کار کنیم که ما این یه سال بدون  تو شب ها با بد بختی خوابیدیم....

توان گفتن هیچ چیزی رو ندارم  ،

                             عجب رسمیه رسم زمونه

                                                قصه ِ برگ و باد خزون ِ

                              میرن آدما

                                        از اونا فقط ،

                                               خاطره هاشون به جا میمونه...

آره این همه از این زندگی لعنتی گفتم...از امیدهاش...از انتظارهاش...ولی یک چیز هاییش بد آدم رو میشکنه...له می کنه.آره می دونم...مرگ هم جزئی از زندگی ِ....ولی ای کاش..ای کاش ...زندگی هیچ وقت از این خواب ها برامون نمی دید.....خواب هایی که برای ما کابوس محض ِ....