آنچه گفتند و سرودند تو آنی، خود تو جان جهانی، گر نهانی و عیانی، تو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی، تو ندانی که خود آن نقطهِ عشقی، تو اسرار نهانی، همه جا تو، نه یک جای، نه یک پای، همه ای، با همه ای، همهمه ای، تو سکوتی، تو خود باغ بهشتی، تو بخود آمده از فلسفهِ چون و چرایی، به تو سوگند که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی، در همه افلاک بزرگی، نه که جزئی، نه چون آب در اندام سبویی، خود اویی، بخودآی. ..... تا به در خانه متروکه هر کس ننشینی و به جز روشنیِ شعشعه ِ پرتو خود هیچ نبینی و گل وصل بچینی.

این و یه بار خوندین...حالا یه بار دیگه هم به خاطر من نه ببخشید به خاطرِ خودتون بخونین...ولی این بار به کلمات و حرفاش بیشتر فکر کنین....امید وارم شما هم به اندازهِ من خوشتون اومده باشه...من که خودم دروغ نگفته باشم حداقل ۳۰ بار خوندم....شاید چون یه نزدیکیی بین این و افکار خودم میبینم....

در آخر........امیدوارم هرچه سریعتر به خودتون بیاین!!