به قبرستان گذر کردم کم و  بیش                          بدیدم  قبر  دولتمند و درویش

  نه درویش بی کفن در خاک خفته                          نه دولتمند برد از یک کفن بیش

    گویند که عشق را بکن درمانی                     زان  پیش  که  در   علاج   آن   درمانی

ما چاره درد عشق دانیم و لیک                    صبر است علاج عشق و آن در ما ، نی

آسوده کسی که در کم و بیشی نیست           در  بند  توانگری  و  درویشی  نیست

فارغ  ز  غم  جهان  و   از   خلق   جهان           با خویشتنش به ذره خویشی نیست

در عمل کوش و هر چه خواهی پوش                          تاج بر سر نه و علم  بر  دوش

زاهدی  در   پلاس   پوشی   نیست                          زاهد پاک باش و اطلس پوش

همچنان در فکر آن هستم که گفت                           پیلبانی  بر   لب   دریای   نیل

زیر   پایت   گر   ندانی   حال    مور                           همچو حال توست زیر پای پیل

نامرادی در جهان باید ز شمع آموختن              سوختن خود را و بزم دیگران افروختن